Γκουρμέ

Χτυπάει παραπροχθές το τηλέφωνο, το σηκώνει ένας συνάδερφος και μας ανακοινώνει ότι είμαστε, λέει, καλεσμένοι σε ένα γκαλά που διοργανώνει ένα ξενοδοχείο για την έναρξη της σαιζόν. Εντάξει λέω, εννοείται ότι δε θα πάω, όρεξη έχω να τρέχω σε γκαλά και μαλακίες. Το φαγητό τζάμπα είναι λένε, καλά άμα είναι θα 'ρθω, αλλά σιγά μη ντυθώ και επίσημα και σιγά μην ξυριστώ, ούτε να φανώ θέλω ούτε να επιδειχθώ δίπλα στα ξενέρωτα όντα που έχουν κατακλύσει αυτόν τον ωραίο, κατά τα άλλα, τόπο. Βέβαια οι περισσότεροι έρχονται για να επιδειχθούν και μετά να πηδηχτούν και η αλήθεια είναι ότι αν δεν κάνεις το πρώτο είναι μετά δύσκολο να προβείς στο δέυτερο, αλλά δε βαριέσαι. Τέλος πάντων πήγαμε. Ο χώρος μια χαρά, όπως είναι όλα τα ξενοδοχεία με πισίνα το βράδυ, φωτισμένο, μια χαρά. Μας υποδέχεται μια κυρία με ένα πορτοκαλί κουστούμι, ψιλοξενερωμένη μας λέει ότι περίμενε περισσότερα άτομα (εμείς ήμαστε μόλις τέσσερις) και μας βάζει σε ένα τραπέζι από εκείνα τα στρογγυλά που χρησιμοποιούν σε γαμήλιες δεξιώσεις, ωραία δε λέω, άντε να δούμε πότε θα βγει η νύφη και ο γαμπρός. Αντί όμως για το γαμήλιο ζεύγος εμφανίζονται κάτι εικονολήπτες. Μάλιστα λέω τα πιάσαμε τα λεφτά μας, θα τραβήξουν και το γκαλά και θα το στείλουν σε καμιά Λαμπίρη ή σε καμιά τουριστική έκθεση για να δείξουν τι ωραία που περνάνε οι πελάτες του ξενοδοχείου τα βράδια μπάι δε πουλ, δε σουίμινγκ πουλ. Την ώρα που είμαι έτοιμος να σηκωθώ και να φύγω πέφτει το μάτι μου στο μενού, έξι πιάτα παρακαλώ, στην αρχή σούπα, μετά ψάρια, κρέας, φρούτα και γλυκά. Δε βαριεσαι, ας με δείξει η κάμερα, άμα είναι να φάω ψάρι και μάλιστα τζάμπα, ας είναι, θα κάνω την ανάγκη φιλοτιμία. Έρχονται οι σερβιτόροι, θέλετε κρασί κύριε, βεβαίως απαντώ. Καλό το κρασί, λευκό ημίγλυκο. Λίγα λεπτά μετά μας φέρνουν και τη σούπα. Και πλησιάζει ο ένας ο καμεραμάν προς το μέρος μας. Στέκεται πάνω από τα κεφάλια μας και μας προστάζει να δοκιμάσουμε τη σούπα και να κάνουμε ότι μας αρέσει. Δεν του δίνω σημασία, δοκιμάζω τη σούπα και λέω "ντάξ ωραία είναι.μμμμμμμμμμμμμ". Φεύγει από πάνω μας και πάει στα άλλα τραπέζια. Μετά τη σούπα, έφεραν και το ψάρι. Και μαζί με το ψάρι δεν ήρθε μόνο ο εικονολήπτης αλλά ολόκληρο συνεργείο, με έναν που κρατούσε καλώδια, έναν άλλον με κάτι μικρόφωνα και έναν άλλο με ένα μακρύ πράγμα που το λένε μπουμ. Και με έναν άλλο που μας μιλάει και μας παρακαλά να κάνουμε δηλώσεις στην κάμερα και να πούμε πόσο μας άρεσε το φαγητό και τι ωραία που περνάμε και τι όμορφη ατμόσφαιρα που έιμαστε και κάτι άλλα γλοιώδη. Δεν άντεξα. "Ποιος είστε κύριε και γιατί μας λέτε όλα αυτά;", ρωτάω. "Μα καλά δεν σας είπανε; Συμμετέχετε στα γυρίσματα της τηλεοπτικής εκπομπής του άλφα, στο "εφιάλτης στην κουζίνα". "Σε ποια;" "Στο εφιάλτης στην κουζίνα!" "Στο ριάλιτι;" "Σας παρακαλώ, δεν είμαστε ριάλιτι". "Καλά. Πάντως εγώ δεν κάνω δηλώσεις!". Με τα πολλά μίλησαν οι δύο κοπέλες από την παρέα. Ο τύπος τους έλεγε τι ακριβώς να πουν και τι ωραία που περάσαμε και τι καλό που ήταν το φαγητό και άλλα χαζά. Την ώρα που μιλούσαμε το μπουμ παραλίγο να πέσει στο κεφάλι μου. Με καρούμπαλα θα έφευγα από εκεί σου λέω. Τέλος πάντων, μετά το φαγητό, που ήταν τζάμπα, αναγκαστήκεμε να υπογράψουμε και κάτι δηλώσεις ότι εκούσια συμμετείχαμε σ' αυτό το ριάλιτι που παρουσιάζει ένας σεφ που εγώ δεν τον ξέρω, γιατί δεν είμαι οπαδός ούτε της γκουρμέ κουζίνας ούτε της μοριακής γαστρονομίας παρά μόνο του γύρου και του μουσακά. Πάντως η σούπα παραήταν κρύα, το ψάρι ανάλατο, τα ακτινίδια ψιλομπαγιάτικα και το γαλακτομπούρεκο πολύ λίγο. Και τελικά τα πιάτα δεν ήταν 6, μας πιάσανε κορόιδο. Για τζάμπα καλά ήταν, δε λέω, σκέφτηκα από αύριο πάλι γύρο και σουβλάκι, άντε και καμιά καρμπονάρα βαριά βαριά. Γιατί τα γράφω αυτά; Για να δείξω τα ρεζιλίκια μου, ότι είμαι τραβάτε με και ας κλαίω και παρ'όλο που τα παίζω αφ' υψηλού και τάχα μου δήθεν κατέληξα σ' αυτό το ριάλιτι, έστω και άθελά μου. Αλλά τι να κάνω; Εκείνη τη μέρα πεινούσα. Και εις άλλα με υγεία. Ελπίζω τουλάχιστον να με κόψουν στο μοντάζ.

(tin alli Pempti {28 maiou}stis 10 kai misi to vrady, eimai o axyristos me to xinismeno vlemma)