Ντριν

Το τηλέφωνο. Χτυπάει. Έχει εκείνον τον ήχο. Ντριν. Είναι γκρι και παλιό. Ένα γκρι παλιό τηλέφωνο. Ντριιιν. Δεν ακούγεται κάποιος γλυκός ήχος. Μόνο εκείνος ο διαπεραστικός που κάνει τα μηλίγγια σου να σφίγγονται. Γκρρντριιίν. Και τις τρίχες σου να ανατσουτσουρώνονται. Και τα νεύρα σου να τεντώνονται, τα αυτιά σου να πονάνε, τους κυνόδοντες να αιμορραγούν. Γκρρρκργντριιιινγκκκ. Και το αίμα σου να παγώνει. Ντρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιννννννννννννννννννν. Και συ εύχεσαι να σταματήσει. Αυτό όμως εξακολουθεί να χτυπά, μολύνοντας την ατμόσφαιρα και καίγοντας συνάμα όσα εγκεφαλικά κύτταρα είχες καταφέρει να σώσεις μετά πολλών κόπων και βασάνων. Γκρρρρρντρρρρν. Ο βρυχηθμός συνεχίζεται. Και έχεις ήδη πονοκέφαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με μεσουλίντ. Ακούγεται μια φωνή από το υπερπέραν: "ας το σηκώσει κάποιος το γαμωτηλέφωνο". Κανένας όμως δεν το σηκώνει γιατί όλοι είναι απασχολημένοι. Και χτυπάει. Το τρυπάνι έχει ήδη εισχωρήσει στο κρανίο σου. Ίσως και να είναι πλέον αργά. Και τότε σηκώνεσαι από τη θέση σου. Τα παρατάς όλα και το πλησιάζεις
Το αρπάζεις και λίγο πριν το πετάξεις από το παράθυρο προλαβαίνεις μόνο να κάνεις κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Και αν προσγειωθεί στο κεφάλι εκείνης της γιαγιάς που γυρίζει κεφάτη από το μπακάλικο του Βερόπουλου, κρατώντας δυο σακούλες με ψώνια; (στην μία είναι εύκολο να δεις μια φυτίνη, ένα μπέηκιν πάουντερ, ένα φαρινάπ και μια κουβερτούρα, ενώ στην άλλη με δυσκολία διακρίνεις τρία άδεια μπουκάλια μπίρας και μισό λίτρο βενζίνη κάτω από τα 4 ρολά υγείας καππιτονέ). Και αν η γιαγιά πέσει σέκος δίπλα από το πεζοδρόμιο; Και αν έρχεται γκαζωμένος εκείνος ο οδηγός με το πορτοκαλί φίατ, που συνηθίζει να ακούσει στη διαπασών τον εξαίρετο τραγουδιστή Πετρέλη; Και αν τη δει τελευταία στιγμή και για να την αποφύγει μπει στο αντίθετο ρεύμα; Και αν στο αντίθετο ρεύμα ο οδηγός με το πράσινο αγροτικό μάζντα , στην προσπάθεια του να αποφύγει το πορτοκαλί φίατ, βγει από το δρόμο και τσουλήσει σ' εκείνο τον κατηφορικό χωματόδρομο που καταλήγει στην παραλία; Και αν τα φρένα του δε λειτουργήσουν; Και αν προσγειωθεί ανάμεσα στα βυζιά της Λιλίκας που συνηθίζει να απολαμβάνει γυμνόστηθη τον ήλιο διαβάζοντας Λένα Μαντά; Και αν αυτό θεωρηθεί δυσφήμιση για την Μαντά; Και αν ξεσπάσει σκάνδαλο και μην μπορώντας η συγγραφεύς να αντέξει τις τύψεις αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή της, πηδώντας από τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου; Και αν όλοι αυτοί οι κριτικοί που την χλεύαζαν, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της αδικίας, αποφασίσουν να την τοποθετήσουν στο πάνθεον των μεγάλων αυτόχειρων λογοτεχνών, δίπλα από τους Καρυωτάκη - Δημοσθένη Παπαδόπουλο - Δημοσθένη Κούρτοβικ - Σταύρο Κρητιώτη -Αρθούρο Ρεμπώ - Αύγουστο Κορτώ; Μπα, αποκλείεται, λες. Με τα αν δεν γράφεται καμιά ιστορία. Και παρ'όλο που το τηλέφωνο έχει σταματήσει να χτυπάει, εκτοξεύεται αβίαστα και αβασάνιστα από το παράθυρο.
Και προσγειώνεται στο κεφάλι της γιαγιάς. Το πορτοκαλί φίατ πλησιάζει.