Καουτσούκ

Πασέ- ξεπασέ, χιλιοειπωμένο, μίζερο, του στιλ έχεις παραδοθεί στην τύχη σου βρε φουκαριάρη, ο χρόνος είναι μια σύμβαση και μπορεί να λες ότι όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος, ίσως και γω να πιστεύω ότι τίποτα δεν αλλάζει, αλλά ίσως και να αλλάξει και να εκπνεύσει ένας αέρας νέος που θα σε πάρει και θα σε σηκώσει, αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρος, εξού και η ησυχία. Σιγά την ησυχία δηλαδή, ανήσυχος είσαι μιας και η προπαγάνδα έχει πετύχει τον στόχο της. Εδώ ακούς από εικοσάχρονα (και βγάλε) να νοσταλγούν πουλιά και κάτι χάρτινα καρναβαλίστικα σκηνικά με άρματα και ψευτοαρχαιοελληνικές στολές με δόρατα και άρματα και άλογα και δη πράσινα. Ανησυχία; Βαριά λέξη, γιατί αν ανησυχούσες δεν θα έβρισκες καταφύγιο σε τάχα μου δήθεν πολιτικά βιβλία, δε θα ξημεροβραδιαζόσουν βλέποντας τον 4ο κύκλο μιας αμερικανιάς, δε θα μετρούσες αντίστροφα μέχρι την 21η ιανουαρίου, δε θα έτρωγες τα νύχια σου αγωνιώντας αν ο διαφωτιστής (κλάιν) είναι όντως νεκρός και δε θα σπαταλούσες τον όντως σπαταλημένο χρόνο σου προσπαθώντας να βρεις ποια είναι η σωστή σημαία της Ζάμπια ή, ξέρω γω, των νησιών του Σολομώντα. Και τι θα έκανες; Θα προσκυνούσες, θα άναβες κεριά, θα έβγαινες έξω, θα μετανάστευες. Ντάξει, τα σκέφτηκες όλα αυτά, μερικά από αυτά τα έκανες κιόλας. Πρώτη φορά μετανάστευσες όταν κατάλαβες ή προσπάθησες να καταλάβεις την έκταση του συστήματος οφ δε ντάουν. Και μετά ξαναγύρισες. Ναι, αλλά βγήκα και έξω. Τις προάλλες έριξα μια κοτρώνα σε μια βιτρίνα. Αυτή μάλλον ήταν από καουτσούκ. Το λέω αυτό γιατί η κοτρώνα ξαναγύρισε και με πέτυχε στο δόξα πατρί. Είχε και ένα σημείωμα πάνω της. "Άντε ρε μαλάκα, τώρα το θυμήθηκες; άντε μου στα τσακίδια, έχει περάσει προ πολλού η σειρά σου ρε, τράβα να κοιμηθείς και άμα ξεκολλήσεις και αλλάξεις μυαλά, τότε ίσως να σπάσω. Προς το παρόν, τράβα στα τσακίδια και τα ξαναλέμε, εδώ θα είμαι και θα σε περιμένω, θα σε περιμένω". Πήγα στα τσακίδια λοιπόν και άκουγα, καθώς απομακρυνόμουν, κάτι υστερικά χάχανα. Δεν άντεξα, πήγα μπροστά της και άρχισα να ουρλιάζω "άντε στο διάλο μωρή ξεκωλιάρα, δεν είμαι αυτός που νομίζεις, δεν έχω γίνει αυτό που κορόιδευα" και άρχισα να τη βαράω. Τα χάχανα συνεχίστηκαν από αλλού. Ήταν μάλλον κάτι περαστικοί που χάζευαν το θέαμα. Φεύγοντας, τους άκουσα να λένε "πάει, τα 'χασε αυτός, και μη χειρότερα να λέμε". Γι αυτό το 'ριξα στην τηλεόραση και στις μουσικές. Λίγο πριν κοιμηθώ έτυχε (?) να ακούσω τους στίχους από το"λούζερ", τσατίστηκα και αμέσως μετά έβαλα Ρέμο και Ζήνα, τα λαϊκά πάντα με αποκοίμιζαν, η τηλεόραση πάντα με αποβλάκωνε, το ίντερνετ πάντα ξυπνούσε τον πιο αστείο μου εαυτό, όλα αυτό ήταν ένα αστείο για να σπαταλήσεις τον χρόνο σου, από τα ηχεία ακούγεται μάλλον το "λούζερ" και ετοιμάζεσαι να κοιμηθείς. Εφησυχασμένος. Χαααλαρός. Μουσική που ακούς στο σούπερ μάρκετ, όταν βρίσκεσαι στο δίλημμα ποιον πελτέ ντομάτας να διαλέξεις. H προπαγάνδα διέλυσε και εμένα, είμαι το πρώτο της θύμα, όχι το τελευταίο, με ευνούχισε και με έκανε να πιστεύω ότι αυτή εδώ είναι η δική μου μοιρολατρική καταληκτική απόφαση. Η συγκρουσιακή τακτική της με έριξε στα σκατά μου. Πού θα μου παέι, θα την σπάσω τη βιτρίνα και τότε θα σπάσουν και όλες οι άλλες και θα φύγουν και τα φλόκια και η φαιά ουσία θα είναι τόση καυτή που θα κάψει όλο το σύμπαν και τόσο σαρπ που θα σκάψει μέχρι τον πυρήνα της γης και θα, θα , θα , χρρρρρρρρρρρρρρρψψψψ, ποιος είπε ότι τα ανδροειδή δεν βλέπουν στον ύπνο τους ηλεκτρικά προβατάκια;