Swan

Κοιτάω το κεφάλι ενός κύκνου. Σε μια αφίσα. Για το closing party. Που έγινε στις αρχές του μήνα. Την έχουν ξεχάσει. Κανείς δεν σκέφτηκε να την κατεβάσει. Την δέρνει ο αέρας. Και η βροχή. Ξεθωριάζει. Όλα ξεθωριάζουν. Και οι αναμνήσεις. Ο χρόνος. Το πορτοκαλί ράμφος άσπρισε. Οι πολλοί έφυγαν. Οι λίγοι που έμειναν θέλουν να φύγουν. Κάποιοι θα μείνουν. Τώρα κανείς δεν είναι αγχωμένος. Γι αυτό και κανείς δεν τρέχει. Η κίνηση νικήθηκε από την αδράνεια. Και να τρέξεις, πάλι αργά θα φτάσεις. Μένει η ανάμνηση της κίνησης. Οι αναμνήσεις. Που ξεθωριάζουν. Όπως το κεφάλι του κύκνου. Το κατέβασα σήμερα. Το άφησα στη μέση του δρόμου. Το πήρε και το σήκωσε ο νοτιάς. Ή ο βοριάς. Και το πέταξε στα σκουπίδια. Όπως και τις αναμνήσεις. Άλλοι καινούργιοι θα έρθουν. Και άλλοι θα φύγουν. Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Κορώνα η πολυκοσμία, γράμματα η ερημιά. Σα να κατέβασε κάποιος τους διακόπτες. Έχει ενδιαφέρον. Να μένεις πίσω. Όταν οι άλλοι φεύγουν. Ένα σφίξιμο. Μια παροδική στεναχώρια. Μέχρι να ξανασυμβεί. Το συνηθίζεις. Όλα συνηθίζονται. Το κεφάλι του κύκνου. Το μάζεψα από τα σκουπίδια. Το κρέμασα στον τοίχο. Στο δωματιό μου. Το είδα να αιμορραγεί. Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Ίσως και να υπάρχει. Δεν είμαι σίγουρος. Και άλλοι φεύγουν σήμερα. Στο καλό.