Μέχρι να έρθω εδώ, δεν μου άρεσε να βγαίνω μόνος έξω και για να είμαι ειλικρινής ούτε και τώρα μου αρέσει. Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου αρέσει να βγαίνω καθόλου από το σπίτι αλλά, τι να κάνουμε, υπάρχουν και οι υποχρεώσεις και υπάρχουν και εκείνες οι μέρες που δεν αντέχεται ούτε η τηλεόραση, ούτε το ντιβιντί, ούτε το ραδιόφωνο (oh lucky lucky, oh lucky lucky). Βέβαια, όταν βγαίνεις μόνος, είναι εύκολο να γνωρίσεις κόσμο. Φύσει κοινωνικό ζώον γαρ. Και φλύαρο συνάμα. Μια κουβέντα, ένα χελόου, μια σαχλαμάρα και περνάει η ώρα, ξημερώνει και μετά πρέπει να κοιμηθείς, καλά τα πέρασα και απόψε, για αύριο βλέπουμε.
Τέλος πάντων, πριν από κανά 25ήμερο είχα τσατιστεί με όλους και με όλα, με είχαν πιάσει ξανά τα υπαρξιακά μου, κβο βάντις, τι γυρεύω σε αυτό το νησί και είπα να βγω να πιω ένα τζιν τόνικ, μια πορτοκαλάδα, ένα αφέψημα, γουοτέβερ, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και να μην ανταλλάξω με κανέναν και με καμιά έστω και μια κουβέντα, καθώς το μόνο που μου έλειπε ήταν το αλκοόλ και όχι το σοσιαλάιζ, δόξα τω Θεώ από επιφανειακές σχέσεις και σαχλοαβρότητες άλλο τίποτα. Μπήκα μέσα στην πόλη και το μετάνιωσα αμέσως. Τουρίστες, κόσμος, πατείς με πατώ σε, θα μου πεις τι περίμενες ρε φίλε, κίνηση στα σοκάκια, φλας από παπαράτσιδες, περάσματα από κοσμικές και υποκόσμιες κυρίες ντυμένες με την πρώτη και την τελευταία λέξη της μόδας, στρας, φτερά και πούπουλα, να και ο βλάκας με την κάμερα του νεανικού καναλιού, μεθυσμένοι, νηφάλιοι, κίνηση τέλος πάντων, καυτός αέρας από ψυχρές αύρες. Όπως ήταν αναμενόμενο, με έπιασε μια άλφα αγοραφοβία, πού είναι το οξυγόνο, έστριψα από κάτι στενά, δεξιά, αριστερά, βοή, φώτα, ζεστοί άσπροι τοίχοι, στο πίσω μέρος του μυαλού μου η νοσταλγία για φίλους και γνώριμα μέρη και στο μπροστινό η βεβαιότητα ότι για άλλη μια φορά έχω χαθεί και πως θα καταλήξω ξανά σε εκείνη την εκκλησία και άντε πάλι να εξηγείς σε εκείνους που θα σε πλησιάσουν ότι δεν ψάχνεις για σάρκα αλλά ότι ψάχνεις τον σωστό δρόμο και θα σου πιάσει κάποιος την μπάρλα και θα πει ότι όλα είναι υποκειμενικά και τα σωστό και πως αυτό που θεωρητικά είναι λάθος μπορεί να είναι σωστό και θα πεις μετά ότι ναι δίκιο έχεις αλλά φεύγω τώρα γιατί με περιμένει η γυναίκα μου στην πίσω γωνία, προσοχή λοιπόν να μην βγω στην εκκλησία, για τέτοιου είδους σοσιαλάηζ είμαστε τώρα και...
για να μην τα πολυλογώ, χώθηκα σε ένα μπαρ. Όχι πολύς κόσμος, ροκ μουσική, απίστευτο, υπάρχουν ακόμη εδώ μπαρ που παίζουν ροκ, παραγγέλνω, τζιν τόνικ, γιατί δεν παρήγγειλα κάτι πιο καυτό, ευγενική η μπαργούμαν, το φέρνει, πίνω μια γουλιά και εκεί που χαζεύω τον κόσμο, το περιβάλλον, τα φώτα και κάτι άδεια μπουκάλια, το μάτι μου πέφτει σε έναν τύπο που κάτι μου θύμιζε, λέω μπα, αποκλείεται να είναι αυτός, ναι σίγουρα δεν είναι αυτός, ανάβω τσιγάρο, τραβάω μια τζούρα, μπα δεν είναι, και άλλη ρουφηξιά, αλλά αν είναι θα μείνω με την απορία, και άλλη μια ρουφηξιά, αμφιβάλλω μεν αλλά δεν έχω να χάσω τίποτα δε, σβήνω το τσιγάρο, θα με περάσει για ..., σιγά τα ωά δεν τρέχει και τίποτα, χάνω τίποτα να ρωτήσω, τον πλησιάζω, τώρα αυτόν τον καιρό δεν ήταν σε περιοδεία διερωτώμαι, τον ακουμπω στην πλάτη, γυρίζει, μιλώ αγγλικά, σόρρυ να κάνω μια ερώτηση, δεν απαντά, μου θυμίζεις κάποιον γνωστό, δεν απαντά, μήπως είσαι ο ...
και αυτός απαντά. "Ναι, ο ... είμαι! Γουάτ δε φακ, πώς με γνώρισες;". Έλα ντε πώς σε γνώρισα; από τα μαλλιά; από το γυάλινο βλέμμα; θενκ γιου λέω, γιατί με ρωτάει, τι να πω και τι να απαντήσω, για όλα αυτά που έχει τραγουδήσει, για τους στίχους, ξέρω και γω γιατί; Κοίτα να δεις που θα με περάσει για βλάκα, αν δεν με έχει περάσει ήδη. Και σίγουρα εκτός από βλάκα θα νομίζει ότι είμαι η μετεμψύχωση της Μπέητς στο Μίζερι. Ναι, τώρα θα έπρεπε να αρχίσω να εξιστορώ με το νι και με το σίγμα τι ακριβώς ειπώθηκε μεταξύ μας, αλλά δεν είναι ότι δεν θυμάμαι, αλλά ναι, πώς να το πω, μάλλον είχα πάθει ένα κάποιο σοκ, γιατί όντως δεν θυμάμαι. Πρέπει να μιλήσαμε για κανά πεντάλεπτο- δεκάλεπτο, αλλά εμένα μου φάνηκε ότι μιλήσαμε μόνο για ένα λεπτό, αλλά αυτό θα έχει να κάνει με τη θεωρία της σχετικότητας και τα τοιαύτα. Θυμάμαι μόνο που με ρώτησε πώς μου φάνηκε το νέο βίντεο κλιπ και γω δεν ήξερα τι να πω γιατι δεν το είχα δει και αμέσως σκέφτηκα πως σκατά θαυμαστή θα με πέρασε, τέλος πάντων εντύπωση μου έκανε που τον είδα εδώ, δηλαδή αν τον έβλεπα στην Ισλανδία ή δεν ξέρω και γω πού δεν θα εντυπωσιαζόμουν, αλλά τι δουλειά έχει έδώ στο πάρτυ άιλαντ, σίγουρος είμαι πώς το βράδυ θα πήγε στο κάβο παραντίσο και να δεις που στον επόμενο δίσκο θα υπάρχουν επιρροές από το Μοράλες και τον Σατόσι Τόμι και τον Γκέτα και από πολλούς άλλους. Φυσικά στην Ελλάδα δεν πρόκειται να έρθουν, είχαν έρθει πριν από κάποια χρόνια, αλλά τότε το εισιτήριο ήταν πολύ ακριβό, εγώ ήμουν στη Θράκη και δεν είχα μπορέσει να τους δω, το κόστος είναι ακριβό. Και τώρα που τον είδα από κοντά, μια χαρά συνηθισμένος άνθρωπος μου φάνηκε, δηλαδή πώς να μου φανεί, μόνο 5 λεπτά τον είδα. Ούτε αμίλητος ήταν, ούτε βυθισμένος στην κατάθλιψη, μια χαρά νορμάλ άνθρωπος. Τόσο συνηθισμένος που σκέφτηκα ότι ήταν ο σωσίας του και ότι μάλλον με κοροϊδεύει. Αλλά μπα, όχι, δεν ήταν ο σωσίας του, αυτός ήταν σας λέω γιατρέ, πιστέψτε με λέω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Θέλετε να σας πω αν τον απομυθοποίησα; όχι δεν θα το πω. Αυτά.
