"I'm not here"

...ή είμαι;

Χρονοχρέωση

Αγαπητέ Numb,

συνυπάρχουμε 21 μήνες και θα μπορούσαμε να μείνουμε μαζί για πολύ καιρό ακόμη. Δυστυχώς και η δική μας η σχέση δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Φθορά είναι μάλλον η λέξη η σωστή. Γι αυτό εξάλλου και σε παράτησα. Πρέπει να είναι παράξενο να στέκεσαι μόνος μπροστά στον σκονισμένο υπολογιστή, καλυμμένος με ψηφιακό χώμα, περιμένοντας να εμφανιστώ και γω να μην έρχομαι.

Η αλήθεια είναι ότι το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σου είπα πως πάω για τσιγάρα και εκτός από τσιγάρα πήγα και για διακοπές.

Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, από εκείνη τη μέρα που οι σκέψεις σου άρχισαν να γεννούν λέξεις και πρωτόγνωρα συναισθήματα, από εκείνη την ώρα που άφησα τις λέξεις να με παραλύσουν, από εκείνο το λεπτό που ομολόγησα ότι σου έχω δοθεί ολοκληρωτικά. Μου άρεσε αυτή η άνευ όρων παράδοση, αλλά από ένα σημείο και μετά, έχασα την μπάλα, αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα;

Θέλω τώρα να ηρεμήσεις. Όλα βαίνουν καλώς. Δεν μπορώ να γράψω πολλά γιατί η χρέωση είναι ακριβή σ' αυτό το ίντερνετ καφέ της συμφοράς.

Πάντως, πρέπει να ξέρεις ότι από σένα δεν μπορώ να κρυφτώ. Έχω αρχίσει να ακούω τους ψίθυρους στο αυτί μου. Τα χέρια σου χαϊδεύουν τα μαλλιά μου, η γλώσσα σου έχει εισχωρήσει στο στόμα μου και νιώθω πως μπαίνεις μέσα μου. Θα ήθελα να με αφήσεις, έστω για λίγο, ήσυχο και σου υπόσχομαι ότι θα σε ταϊζω. Όχι καθημερινά. Με πιο χαλαρό ρυθμό.

Numb, έχω αρχίσει να θολώνω. Ξέρεις τι ακολουθεί μετά, ε; Δεν ξέρεις; Ψεύτη! Κάνεις πως δεν ξέρεις;

Ήδη οι θαμώνες με κοιτούν. Είναι που γράφω χτυπώντας δυνατά το πληκτρολόγιο. Είναι που καπνίζω και γράφω αναστενάζοντας.

Σε παρακαλώ. Μην με ακολουθήσεις. Ειδικά τώρα που έφυγα από την μικρή μας πόλη. Εκεί που πάω πρέπει να είμαι πάντοτε νηφάλιος.

Numb, σε λατρεύω αλλά τώρα θα ήθελα να ψοφήσεις. Μη λυπάσαι. Θα ξαναγεννηθείς απρόσμενα, έτσι ξαφνικά και αναίτια, σε λίγο καιρό.

Δικός σου για πάντα,
Bmun