Το συμβάν

Πού βρίσκομαι; Σα να ζαλίζομαι λίγο. Και αυτό το μπλε φως με ενοχλεί. Μπορεί κάποιος να το σβήσει; Κάποιος ευτυχώς με ακούει και κατεβάζει τους διακόπτες. Χαίρομαι, αλλά δεν ξέρω γιατί. Τι έχει συμβεί; Κάτι πάω να θυμηθώ, τι θυμάμαι; Η τελευταία εικόνα είναι τα χέρια του. Πιο πριν ένα μπαρ, μουσική, φώτα, κοπέλες, χαμός. Πιο πριν...Πιο πριν ήμουν στο εξωτερικό, πηγαίνω σχολείο, δε θυμάμαι ακριβώς σε ποιο. Κάποιος από την παρέα μας προτείνει να φύγουμε για τα ξένα, να πάμε το καλοκαιράκι σε ένα μέρος κάπου στην Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν ξέρω που είναι, έχουμε διάφορες ιδέες, να πάμε στις Σεϋχέλλες, στην Ευρώπη δεν είναι και αυτές, όχι ρε βλάκα, κάπου στον Ειρηνικό ή στον Ινδικό ξέρω γω, πιάνουμε έναν χάρτη, τον βάζουμε κάτω, ας θέσουμε και τα κριτήρια, τι θέλουμε ρε παιδιά, ση-σεξ εντ σαν ή ήρεμες καταστάσεις, τι ήρεμες ρε μαλάκα, αν θέλαμε ηρεμία θα πηγαίναμε διακοπές με τους γονείς μας, αρ γιου νατς ρε φίλε, ρίχνουμε τις ιδέες, να πάμε στις Βαλεαρίδες, τι να κάνουμε εκεί ρε, πάμε Μαγιόρκα, εκεί μαζεύονται λέει όλοι οι μονόχνωτοι οι γερμανοί με τις σταφυδιασμένες τις γυναίκες τους, ε ας πάμε στην Ίμπιζα για ξέφρενο ναιτκλάμπινγκ, ναι ρε ας πάμε, στην Ίμπιζα αδέρφια μου, στην Ίμπιζα με τις εύκωλες τις γκόμενες και τα γαμάτα τα μπαρ. Μόνο που δεν βρήκαμε εισιτήρια για την Ίμπιζα και πήγαμε κάπου αλλού. Και μετά δε θυμάμαι. Πού είμαι;

Μου τα είπε τα καθέκαστα ο ιδιοκτήτης του εν λόγω κλαμπ. Το ακουστικό παραλίγο να μου πέσει από τα χέρια. Την κάτσαμε. Και τώρα τι γίνεται λέω; Ε, τι να γίνει μου απαντάει. Δεν το προλάβαμε. Πήρε διαστάσεις το θέμα. Και πώς το καλύπτουμε; Ξέρεις, απαντά, αυτό δεν καλύπτεται, είναι χοντρό. Δεν είναι κανά χαμένο κορμί, κανά μετανάστης ή καμιά φουκαριάρα αλβανίδα καθαρίστρια, δεν καλύπτεται το θέμα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το συμμαζέψουμε. Μιλάμε σε κανά ραδιοφωνικό σταθμό, άντε σε κανά ρεπόρτερ, εκφράζουμε την βαθύτατη οδύνη μας, χωρίς να παραλείψουμε να εκφράσουμε και την έκπληξή μας για το συμβάν. Πρέπει να πούμε κιόλας ότι τέτοιο περιστατικό δεν έχει ξανασυμβεί, είναι πρωτόγνωρα πράγματα αυτά και δεν ταιριάζουν με το προφίλ αυτού του τόπου, στον τόπο μας έρχονται καλοί άνθρωποι και οι κάτοικοι είναι καλοί και καλοσυνάτοι. Ντάξει, τι να κάνουμε θα πούμε ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί οπουδήποτε, έτσι δεν είναι;. Μην ξεχνάμε επίσης ότι είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται, οκ; Μεσούσης της καλοκαιρινής περιόδου. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ήδη έχουν αρχίσει οι πρώτες γκρίνιες..Και φοβάμαι ότι το θέμα θα απασχολεί τα κανάλια για 2-3 μέρες ακόμη. Λογικά, θα περάσει η μπόρα. Τώρα όμως χρειάζεται προσοχή, ε; Παίζονται πολλά. Και μην ξεχνάς ε; Θα χάσουμε πολλά αν δεν το χειριστούμε καλά. Και δεν εννοώ μόνο τις ψήφους, ε; Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Στον ίδιο τόπο μένουμε, ξέρεις πώς είναι οι κλειστές οι κοινωνίες και ξέρεις τι θα πάθουμε αμα χαθούν λεφτά. Γι αυτό σου λέω. Θέλει προσοχή. Και σεμνότητα και ταπεινότητα.

Εντάξει, ναι, έτσι είναι, γεννιόμαστε αγνοί. Είμαστε εν δυνάμει άγιοι. Απλώς, να μωρέ, πώς τα φέρνει η στιγμή και έτσι ξαφνικά μπορούμε να γίνουμε εν δυνάμει εγκληματίες, Δεν ξέρω, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Εντάξει, δε θα σου πω ούτε για το πώς μεγάλωσα, ούτε για τις όποιες αξίες και τα ιδανικά μου. Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πώς ακριβώς κατέληξα εδώ. Έχουμε χρόνο να στα πω, θα μου πεις και αύριο μέρα είναι, αλλά, εντάξει, δεν έχεις βαρεθεί πια την τηλεόραση; Ρε συ μην φεύγεις, κάτσε λίγο να στα πω περιληπτικότατα έστω, με αδρές γραμμές. Κοίτα, το γρασίδι είναι πράσινο αλλά για να είμαι ειλικρινής το μόνο πράσινο πράγμα που πρόσεχα δεν ήταν το γρασίδι, μιας και δω δεν έχουμε γρασίδια, ζούγκλες και πυκνή βλάστηση, λοιπόν τι έλεγα, ναι, πράσινα ήταν και τα κατοστάευρα που μας έδιναν. Ρέστα δεν πολυθυμάμαι να επέστρεφα. Καλή δουλειά μου είπαν. Να κόβεις φάτσες. Και να προσέχεις ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει, έχε το μάτια σου ανοιχτά και να επεμβαίνεις όταν πάει να γίνει κανά σκηνικό. Τους βγάζεις έξω και αναλαμβάνεις τα περαιτέρω. Εύκολο για μένα, ερασιτέχνης πυγμάχος γαρ. Αλλά έπρεπε να προσέχω. Το είχαν τονίσει επανειλημμένως και επισταμένως. Ό,τι κάνουμε να το κάνουμε στο σκοτάδι. Και με τέτοιο τρόπο ώστε να μη σε δουν πολλοί. Στα μουλωχτά, πώς να στο πω για να γίνω κατανοητός. Εννοείται ρε συ ότι είχε λαδώσει το μπιγκ μπος και κάποιους για να μπορούμε να κλείνουμε τα στόματα, αλλά μια στο εκατομμύριο να τύχαινε η στραβή, θα την είχαμε άσχημα, δεν σε είδα δεν σε άκουσα, βγάλτην πέρα μόνος σου, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Και εντάξει όλα καλά, όλα πήγαιναν καλά, έριχνα και κάτι ψιλές και περνούσε η ώρα, τζάμπα λεφτά σου λέω. Ρε συ βαρέθηκες; Γιατί την κάνεις; Καλά, δεν πειράζει, και αύριο μέρα είναι, έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Ο χρόνος είναι άφθονος, γαμώ την καταδίκη μου. Η ανία.... Οι σκέψεις...Φοβάμαι τις σκέψεις...Επιστρέφουν τα βράδια με το που πέφτει το σκοτάδι...Μου θυμίζουν τι έχω κάνει...Τι έχω κάνει; Ρε πούστη μου, τι έκανα; Πώς μπόρεσα και το έκανα; Μπορώ να σωθώ; Μόνο άμα βγω από εδώ. Μόνο τότε θα πω ότι η ζωή συνεχίζεται. Γιατί τώρα έχει σταματήσει πίσω από αυτά δω τα ντουβάρια....


Γαμώτο, ήταν ανάγκη να σκάσει αυτό το θέμα τώρα; Τώρα που ετοιμαζόμουν για τις καλοκαιρινές μου διακοπές; Τα κοράκια οι δημοσιογράφοι ψοφάνε για θανατίλα, σαν τα όρνια ένα πράγμα. Έδωσαν έκταση στο θέμα, από τη μύγα ξίγκι να βγάλουν, από παντού να μας βαρέσουν, μη χάσουν τα καθάρματα. Μίλησα και με τον προϊστάμενό μου. Τι κάνουμε αρχηγέ; Το θέμα μού λέει δεν είναι τι κάνουμε, είναι τι κάνεις εσύ. Εγώ δε θέλω καμιά ανάμειξη σ’ αυτήν την υπόθεση. Το κόστος για μένα μπορεί να είναι υψηλό και δε γουστάρω να πληρώνω ίματζ μέηκερς ξανά, είναι και ακριβοί οι πούστηδες. Οπότε θα σου πω τι οφείλεις να κάνεις εσύ. Λοιπόν, απλά τα πράγματα. Θα πας στον τόπο του συμβάντος και θα καλέσεις τους δημοσιογράφους για συνέντευξη τύπου και καλά. Θα κάνεις δηλώσεις, θα το παίξεις αυστηρός, θα επαναλάβεις πολλές φορές τις φράσεις «δε θα ανεχτούμε» και «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» και μετά θα συνεχίσεις απερίσπαστος τις διακοπές σου. Το πολύ πολύ να συγκαλέσεις και μια σύσκεψη με τους τοπικούς άρχοντες και όλα καλά. Το θέμα θα ξεχαστεί. Μην ξεχάσεις μόνο να καλέσεις και τα κανάλια. Και να φοράς το μπλε πουκάμισο και τη γκρι γραβάτα, γιατί γράφει καλά στις κάμερες, τονίζει τις γωνίες σου και σε δείχνει δυναμικό. Μόνο η εικόνα μετράει, στο έχω ξαναπεί. Αρκεί να το παίξεις πειστικός. Όλα τα άλλα είναι ήσσονος σημασίας, μόνο να είσαι πειστικός, το μαχαίρι στο κόκαλο. Εντάξει αγόρι μου; Αυτά είπε ο προϊστάμενος και μου έκλεισε το τηλέφωνο. Καλά τα είπε. Πρακτικός, σώφρων και έξυπνος άνθρωπος. Έχει τη λύση σε όλα τα προβλήματα. Γι αυτό τον αγαπάω. Αυτά που είπε, αυτά θα κάνω. Θα συνεχίσω τις διακοπές μου εκεί. Τι να κάνουμε, φέτος δε θα κάνω διακοπές στην Ταϋλάνδη. Φέτος μένουμε Ελλάδα. Θα μου πεις και εδώ καλά είναι. Ωραίες παραλίες και όμορφος κόσμος. Τι να κάνουμε δυστυχώς. Ανάγκα και θεοί...

Όλες αυτές τις μέρες που ήμουν έγκλειστος, έβγαινα στο προαύλιο και μιλούσα μ’ αυτό το παληκάρι. Ολιγόλογος και εσωστρεφής, έτσι μου είχε φανεί. Μετά, σαν να λύθηκε κάπως. Μου έλεγε ότι δεν ξέρει πού βρίσκεται και πού πηγαίνει. Ωχού και συ καημένε, σάμπως ξέρει κανείς πού πηγαίνει, ούτε και γω ξέρω γιατί είμαι δω. Και οι δυο μας βλέπαμε τους γονείς μας που έρχονταν και μας κοιτούσαν έξω από τα κάγκελα, εμείς τους μιλούσαμε, αυτοί τσιμουδιά, μόνο μας κοιτούσαν, γιατί δεν μας μιλάτε φωνάζαμε, ουρλιάζαμε ρε γιατί δεν μας μιλάτε, και μετά τους βλέπαμε να φεύγουνε περίλυποι και με κατεβασμένο το κεφάλι και τότε αγκαλιαζόμασταν και μπήγαμε τα κλάματα, να βλέπεις τώρα δυο μαντράχαλους να κλαίνε σαν γυναικούλες. Και το ίδιο γινόταν για κάμποσο καιρό. Μέχρι που μια μέρα εξαφανίστηκε. Ρώτησα τους άλλους πού πήγε, αλλά και αυτοί δεν ξέρανε τίποτα. Μέχρι που έγινε το θαύμα, έτσι το ονόμασαν οι γιατροί, θαύμα, και συνήρθα από το κώμα. Τότε είδα και τους γονείς μου που με αγκάλιαζαν και μου μιλούσαν τρέμοντας. Συνήρθες αγόρι μου; Συνήρθες, δεν περιμέναμε να επιστρέψεις, απίστευτο, υπάρχει Θεός, γίνονται και θαύματα, οι γιατροί σε είχανε για πεθαμένο. Δυο μέρες μετά ρωτάω για κείνο το παιδί που βγαίναμε και μιλούσαμε μαζί στο προαύλιο. Νοσηλευόταν εδώ μου λένε ένα παιδί έτσι όπως μας το περιγράφεις, το είχαν στο διπλανό κρεβάτι. Ερχόταν και οι γονείς του. Πού είναι, ρωτάω Μας άφησε πριν από λίγες μέρες. Διάβασα στις εφημερίδες και πληροφορήθηκα για το συμβάν. Όταν έγινα πλήρως καλά πήγα στο μέρος που είχε γίνει το κακό. Υπήρχαν και άλλες ανθοδέσμες εκεί. Άφησα μία δικιά μου με κάτι άσπρα τριαντάφυλλα. Και τότε μ’ έπιασε το παράπονο. Γιατί ρωτούσα, γιατί μονολογούσα και απάντηση δεν έπαιρνα, μόνος ήμουν εκεί, από ποιον να πάρω απάντηση. Από κείνη τη μέρα πέρασαν χρόνια. Το θέμα έχει ξεχαστεί, όπως ήταν αναμενόμενο. Τα συνθήματα που είχαν γράψει «δε θα σε ξεχάσουμε», «θα ζεις για πάντα», «αθάνατος» έχουν καλυφθεί από άλλα. Δεν ξέρω αν η λήθη είναι ο οριστικός θάνατος. Αν ισχύει αυτό, τότε ο φίλος μου δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Γιατί κάθε χρόνο αφήνω μια ανθοδέσμη στον τόπο που έγινε το κακό. Σα να ξορκίζω την κακή ενέργεια αυτού του γαμημένου σημείου με τα τριαντάφυλλα και με το κλάμα που ρίχνω κάθε φορά που πάω εκεί.