Το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις σε μια άβολη πολυθρόνα νοσοκομείου είναι σεξ με μια νοσοκόμα. Το δεύτερο καλύτερο είναι να διαβάζεις λογοτεχνικά βιβλία. Ξέκλεψα λίγο χρόνο, πετάχτηκα μέχρι την πόλη, είδα τα σιντριβάνια, τις πλατείες, χάζεψα το αρχαίο θέατρο, θαύμασα τις ακακίες και κατέληξα στο πρώτο βιβλιοπωλείο, για να πάρω κάτι που θα εδύνατο να με συντροφεύει τη νύχτα, αφού έτσι και αλλιώς η νοσοκόμα μόνο εύκαιρη δεν ήταν. Αγόρασα, μεταξύ άλλων «τα χαστουκόψαρα» του Χρηστίδη: δυο φίλοι μου είχαν φαγωθεί από παλιά να το αγοράσω. Πολύ καλά έκαναν. Γιατί το μυθιστόρημα αυτό μου έφτιαξε τη διάθεση. Μάλιστα, σε κάποιες στιγμές γελούσα, πράγμα σπάνιο για μένα που είμαι πικρόχολος, κρυόκωλος και αρέσκομαι να διαβάζω μόνο τα δραματικά πονήματα. Όταν ήμουν φαντάρος, είχα διαβάσει ένα άλλο του Χρηστίδη, το «Λοστρέ», αλλά δε με είχε ενθουσιάσει, γιατί το βιβλίο περιέγραφε τη στρατιωτική θητεία κάποιων τυπάδων και, αναδρομικά μιλώντας, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δεν ήταν κατάλληλο το τάημινγκ. Εννοώ δεν υπήρχε η κατάλληλη αποστασιοποίηση ανάμεσα σε μένα και στους ήρωες του βιβλίου. Δεν είχα καταφέρει, δηλαδή, να εκτιμήσω δεόντως αυτήν την υποτυπώδη χακί ταύτιση.
Το άλλο βιβλίο που διάβασα το είχα πάρει μαζί μου από το σπίτι: είναι το «Αμάντα» του Τομ Ρόμπινς. Είναι το πρώτο βιβλίο του που διάβασα και σίγουρα όχι το τελευταίο. Σε συζήτηση περί λογοτεχνίας, ένας φίλος μου στο Βόλο είχε υποστηρίξει ότι είναι ο αγαπημένος συγγραφέας των σημερινών 40ρηδων. Μετά από λίγο καιρό, ευρισκόμενος σε μια παρέα συμπλόγκερς, υποστηρίχθηκε από κάποιους ότι ο εν λόγω συγγραφέας είναι εξαιρετικός. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι συμπλόγκερς είναι σχεδόν 40 ετών ή 40 και κάτι. Α, είπα, όσο καλά βιβλία και να γράφει, θα τα διαβάσω όταν με το καλό φτάσω στα 40 ή στα 40παρά. Μέχρι που πέτυχα τον Στομάχη στο εμεσεν και μου εκμυστηρεύτηκε ότι έχει φάει κόλλημα με τον Ρόμπινς γενικότερα και με το «Αμάντα» ειδικότερα. Ωραία, σκέφτηκα, θα το αγοράσω. Άρχισα να το διαβάζω διστακτικά. Το παράτησα για λίγες μέρες, μέχρι που, εξαιτίας των προαναφερθεισων συνθηκών, συνέχισα να το διαβάζω. Έφτασα στη σελίδα 44. Εντυπωσιάστηκα. Συνέχισα να το διαβάζω μονορούφι μέχρι το τέλος. Δεν μπορώ να πω ότι έχει γίνει ο αγαπημένος μου συγγραφέας, αλλά μπορώ να πω ότι μπορούν να τον διαβάσουν ακόμη και όσοι είναι κάτω των σαράντα ετών. Φανταζομαι ότι οι σημερινοί 40ρηδες πρέπει να διάβασαν τα μυθιστορήματά του όταν πρωτοκυκλοφόρησαν στα ελληνικά πριν από 10 χρόνια, οπότε και καταλήγω στο ανασφαλές συμπέρασμα ότι μπορείς να τον προσεγγίσεις καλύτερα αν είσαι γύρω στα 26 και άνω. Καλά, μην το δέσεις και κόμπο, βλακείες λέω: είτε είσαι 16αρης ή 66ρης διάβασε τα βιβλία του. Θέλω να πω ότι η αγάπη για έναν συγγραφέα ή γενικότερα για τη λογοτεχνία δεν έχει ηλικιακά όρια. Όρεξη να έχεις να διαβάζεις. Όλα τα άλλα είναι ήσσονος σημασίας.
Τέλος πάντων, ο λόγος για τον οποίο άρχισα να συμπαθώ τον Ρόμπινς είναι μια μικρή παράγραφος στη σελίδα 44. Την παραθέτω αυτούσια: «Όταν ήταν μικρή, η Αμάντα έκρυψε ένα μεγάλο ρολόι μέσα σε ένα γέρικο σαπισμένο κορμό δέντρου. Το τικ-τακ του τρέλανε τους τρυποκάρυδους. Αγνοώντας όλα τα νόστιμα ζουζούνια γύρω τους, έκαναν το μυαλό τους κουρκούτι από το χτύπα-χτύπα, προσπαθώντας να φτάσουν στο ρολόι. Χρόνια αργότερα, η Αμάντα χρησιμοποίησε το πείραμα των τρυποκάρυδων σαν ένα μοντέλο για την κατανόηση του καπιταλισμού, του κομμουνισμού, του χριστιανισμού και ολων των άλλων συστημάτων που βασίζονται στις μελλοντικές ανταμοιβές, αντί στις τωρινές πραγματικότητες». Υπάρχουν και άλλες εξαιρετικές παράγραφοι, αλλά είπαμε, για μένα αυτή ήταν το πρώτο ξάφνιασμα και ο λόγος για τον οποίο με βλέπω να εθίζομαι, επιχειρώντας να διαβάσω όλα τα βιβλια του.
Το άλλο βιβλίο που διάβασα το είχα πάρει μαζί μου από το σπίτι: είναι το «Αμάντα» του Τομ Ρόμπινς. Είναι το πρώτο βιβλίο του που διάβασα και σίγουρα όχι το τελευταίο. Σε συζήτηση περί λογοτεχνίας, ένας φίλος μου στο Βόλο είχε υποστηρίξει ότι είναι ο αγαπημένος συγγραφέας των σημερινών 40ρηδων. Μετά από λίγο καιρό, ευρισκόμενος σε μια παρέα συμπλόγκερς, υποστηρίχθηκε από κάποιους ότι ο εν λόγω συγγραφέας είναι εξαιρετικός. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι συμπλόγκερς είναι σχεδόν 40 ετών ή 40 και κάτι. Α, είπα, όσο καλά βιβλία και να γράφει, θα τα διαβάσω όταν με το καλό φτάσω στα 40 ή στα 40παρά. Μέχρι που πέτυχα τον Στομάχη στο εμεσεν και μου εκμυστηρεύτηκε ότι έχει φάει κόλλημα με τον Ρόμπινς γενικότερα και με το «Αμάντα» ειδικότερα. Ωραία, σκέφτηκα, θα το αγοράσω. Άρχισα να το διαβάζω διστακτικά. Το παράτησα για λίγες μέρες, μέχρι που, εξαιτίας των προαναφερθεισων συνθηκών, συνέχισα να το διαβάζω. Έφτασα στη σελίδα 44. Εντυπωσιάστηκα. Συνέχισα να το διαβάζω μονορούφι μέχρι το τέλος. Δεν μπορώ να πω ότι έχει γίνει ο αγαπημένος μου συγγραφέας, αλλά μπορώ να πω ότι μπορούν να τον διαβάσουν ακόμη και όσοι είναι κάτω των σαράντα ετών. Φανταζομαι ότι οι σημερινοί 40ρηδες πρέπει να διάβασαν τα μυθιστορήματά του όταν πρωτοκυκλοφόρησαν στα ελληνικά πριν από 10 χρόνια, οπότε και καταλήγω στο ανασφαλές συμπέρασμα ότι μπορείς να τον προσεγγίσεις καλύτερα αν είσαι γύρω στα 26 και άνω. Καλά, μην το δέσεις και κόμπο, βλακείες λέω: είτε είσαι 16αρης ή 66ρης διάβασε τα βιβλία του. Θέλω να πω ότι η αγάπη για έναν συγγραφέα ή γενικότερα για τη λογοτεχνία δεν έχει ηλικιακά όρια. Όρεξη να έχεις να διαβάζεις. Όλα τα άλλα είναι ήσσονος σημασίας.
Τέλος πάντων, ο λόγος για τον οποίο άρχισα να συμπαθώ τον Ρόμπινς είναι μια μικρή παράγραφος στη σελίδα 44. Την παραθέτω αυτούσια: «Όταν ήταν μικρή, η Αμάντα έκρυψε ένα μεγάλο ρολόι μέσα σε ένα γέρικο σαπισμένο κορμό δέντρου. Το τικ-τακ του τρέλανε τους τρυποκάρυδους. Αγνοώντας όλα τα νόστιμα ζουζούνια γύρω τους, έκαναν το μυαλό τους κουρκούτι από το χτύπα-χτύπα, προσπαθώντας να φτάσουν στο ρολόι. Χρόνια αργότερα, η Αμάντα χρησιμοποίησε το πείραμα των τρυποκάρυδων σαν ένα μοντέλο για την κατανόηση του καπιταλισμού, του κομμουνισμού, του χριστιανισμού και ολων των άλλων συστημάτων που βασίζονται στις μελλοντικές ανταμοιβές, αντί στις τωρινές πραγματικότητες». Υπάρχουν και άλλες εξαιρετικές παράγραφοι, αλλά είπαμε, για μένα αυτή ήταν το πρώτο ξάφνιασμα και ο λόγος για τον οποίο με βλέπω να εθίζομαι, επιχειρώντας να διαβάσω όλα τα βιβλια του.
